သူႏွင္႕က်မ

ေရးမယ္လို႕စိတ္ကူးရင္း မေရးပါဘူးေလလို႕ေတြးရင္း ဒီညေတာ႕ေရးၿဖစ္မိသြားပါတယ္။

သူကက်မကိုခ်စ္ခြင္႕ဘယ္လိုပန္လဲလို႕ေမးလာရင္ ေၿဖရခက္မယ္ထင္ပါတယ္။ ဘယ္လို
နီးစပ္ကာ ဘယ္လိုခ်စ္သြားသလဲဆိုတာေတာင္ မသိလိုက္မိခဲ႕ဖူးလို႕ေၿဖမိမယ္ထင္တယ္။
သူႏွင္႕က်မၾကားမွာ ခ်စ္တယ္ဆိုတယ္စကားဟာ လက္ထပ္ခြင္႕မပန္ခင္အထိမရိွခဲ႕ဘူး။

သူ႕အတြက္ေဗဒင္အတူလိုက္ေမးေပးပါကေနစလို႕ အေမေနမေကာင္းလို႕လိုက္ေမးေပး
ပါ။ ေနာက္ေတာ႕ ဘုရားမွာ ယၾတာေၿခတာသင္ေပးပါ။ အဲလိုၿဖင္႕ ဘုရားမွာစကားေၿပာ
ရင္း အၿပန္ေကာ္ဖီအတူေသာက္ရင္း၊ က်မစိတ္ညစ္တဲ႕အခါ သို႕ သူကဖုံးဆက္ၿပီးအေဖာ္
စပ္လာတဲ႕အခါေတြမွာ ေကာ္ဖီဆိုင္မွာအတူထိုင္ရင္း စကားေၿပာေလ႕ရိွခဲ႕ပါတယ္။ မြန္း
က်ပ္မွဳေတြ၊ စိတ္အခ်ဥ္ေပါက္မွဳေတြ ဘာမဆိုသူ႕ကိုေၿပာႏိုင္ခဲ႕တာမို႕ စိတ္သက္သာေၿဖ
ေလ်ာ႕ရာ တိုင္ပင္ေဖာ္တဦးလို သူနဲ႕က်မ တၿဖည္းၿဖည္းနီးကပ္လာခဲ႕တာထင္ပါတယ္။
သူက တခါတေလ အၿငင္းသန္သန္၊ က်မကလဲ ဘူးဆိုဖရုံမသီး၊ေခါင္းမာတာမို႕ႏွစ္ဦးသား
ခဏခဏလဲ စကားမ်ားပါတယ္။ တခါတေလ အေတာ္အၿမင္ကပ္ပါတယ္။ က်မကစိတ္တို
လြယ္တာမို႕ သူစတာအၿမဲခံရေလ႕ရိွပါတယ္။

သူကက်မမ်က္ႏွာကိုအရိပ္လိုၾကည္႕ေနခ်ိန္မွာ က်မကေတာ႕ရည္းစားေဟာင္းအေၾကာင္း
ေတြးၿပီး ေဒါကန္ရင္း အသဲကြဲရင္း တခါတေလ သူ႕ကို ေပါက္ကြဲစြာရင္ဖြင္႕တတ္ပါတယ္။
တ၀က္တပ်က္ႏွင္႕လုပ္တုိင္းမၿဖစ္ခဲ႕တဲ႕ပညာေရးအေၾကာင္း၊ ၿမန္မာၿပည္ရဲ႕ေဆြႏြယ္မ်ိဳး
ေတာ္ေတြရဲ႕လႊမ္းမိုးမွဳေတြရွုပ္ေထြးတဲ႕က်မရဲ႕အခ်စ္ေရးအေၾကာင္းေတြနဲ႕က်မကအၿမဲလို
လိုစိတ္အလိုမက်ၿဖစ္ေနခ်ိန္မွာ လူခ်စ္လူခင္ေပါၿပီး ေနာက္ေၿပာင္ေပ်ာ္ရႊင္ေနတတ္တဲ႕
ၿပဳံးရယ္လိုက္လွ်င္ ခေလးတဦးလို ေပါ႕ပါးၾကည္ရႊင္ေနတဲ႕သူ႕ကိုၾကည္႕ရင္ က်မကတိတ္
တိတ္ေလးအားက်တတ္ပါတယ္။ က်မကအဲလိုၿဖစ္ခ်င္သား။ ဒါေပမဲ႕ က်မရဲ႕စရိုက္ဟာ
ဘယ္ေတာ႕မွအဲလိုမၿဖစ္ႏိုင္သူဆိုတာလည္း သိေနရက္ၿဖင္႕ေပါ႕။

ေသခ်ာတာတခုက အဲသည္႕အခ်ိန္မွာ က်မဟာအခ်စ္ေရးကိုအလြန္အမင္းစိတ္ပ်က္မုန္း
တီးေနခဲ႕တယ္။ ဒါကိုသူရိပ္မိတယ္ထင္သလို က်မကုိခ်စ္ခြင္႕မပန္လာခဲ႕ၿခင္းဟာလည္း
ဒီအေၾကာင္းရင္းၿဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႕က်မတို႕ႏွစ္ဦး မိတ္ေဆြရင္းေတြလို တဦးႏွင္႕
တဦး မုန္႕အၿပန္လွန္ေကၽြးရင္း၊ စကားေတြေၿပာရင္း၊ ၿငင္းရင္းခုန္ရင္း အေတာ္ေလးနီးတဲ႕
အကြာေ၀းသို႕ ေရာက္ရိွလာခဲ႕တာကို သတိထားမိေတာ႕၊ သတိၿပဳမိခ်ိန္မွာ မင္သက္မိခဲ႕
ရတယ္။

မထင္မွတ္ပဲ တရက္ က်မေၿပာမိတယ္။ ခင္ၾကမင္ၾက ေ၀းၾကေတာ႕လည္းေသြးေအးသြား
တတ္ၾကတာလူ႕သဘာ၀ပဲေလ။ ရွင္႕ကိုလည္း မေတြ႕တာၾကာရင္ေမ႕သြားမွာပဲလို႕ ဘာ
ရယ္မဟုတ္ေၿပာမိတယ္။ အဲသည္႕အခ်ိန္မွာက်မႏွလုံးသားဟာလည္း အေတာ္ေအးစက္
ေနခဲ႕တာပါ။ အဲသည္လုိထုံေပေပေအးစက္စက္မ်က္၀န္းေတြကိုသူဖတ္ရလို႕ထင္ပါတယ္။
ေတြေတြၾကီးၾကည္႕ၿပီးေနာက္ ရုတ္တရက္ဒူးေထာက္လို႕ လက္ထပ္ခြင္႕ၿပဳပါ။ တသက္လုံး
ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေၿမ႕ေအာင္ထားပါ႕မယ္တဲ႕။ မင္သက္သြားတဲ႕က်မဟာ ဘာၿပန္ေၿပာရမွန္း
မသိဘူး။ လက္ထပ္ခြင္႕ႏွင္႕အတူ မေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ႕က်မကို ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ထားပါ႕မယ္
ဆိုတဲ႕ကတိဟာ ႏွလုံးသားကိုအၿမစ္ကကိုင္ဆြဲလဳွပ္သလိုပါပဲ။ ေခါင္းထဲမွာဗလာၿဖစ္သြား
တဲ႕က်မဟာ ဘာၿပန္ေၿဖရမွန္းမသိခဲ႕ပါဘူး။ သူ႕ရဲ႕လက္ထပ္ခြင္႕ပန္ၿခင္းဟာ ရုတ္တရက္
ဆန္လြန္းလွတယ္။ စဥ္းစားပါမယ္ဆိုတာကလြဲလို႕ဘာမွမတုံ႕ၿပန္ႏိုင္ခဲ႕ဘူး။

သူမရိွတဲ႕အခ်ိန္ေတြမွာ က်မဟာ အထီးက်န္ညိွဳးႏြမ္းေနတတ္တယ္။ သတိၿပဳမိတဲ႕အခ်ိန္
မွာ သူ႕ကိုက်မ အေတာ္တြယ္တာေနခဲ႕ၿပီထင္တယ္။ အဲသည္႕အခ်ိန္မွာ နက္နက္ရွိဳင္းရိွဳင္း
ခံစားရတာတခုကေတာ႕ က်မရဲ႕စိတ္ကို သူ႕ေလာက္ အတြင္းထဲထိ ထိုးေဖာက္သိၿမင္ၿပီး
နားလည္ႏိုင္စြမ္းရိွတဲ႕သူ မၾကဳံဖူးတာပါပဲ။ သူ႕စကားေတြနားေထာင္တဲ႕အခါ က်မမၿမင္ရ
တဲ႕က်မကို ၿပန္နားလည္သိၿမင္လာတတ္တယ္။ အဲလိုအၿခင္းရာေတြကို က်မသိပ္စိတ္လွုပ္
ရွားခဲ႕မိတယ္။

သည္လိုနဲ႕ပဲ က်မကသူ႕ကိုလက္ထပ္ဖို႕ အေၿဖေပးတဲ႕အခါ တခြန္းတည္းေသာကတိကို
ေတာင္းတဲ႕အခါ သူကရယ္ေနခဲ႕တယ္။
မေဖာက္ၿပန္ရဘူး။ ေဖာက္ၿပန္တဲ႕ေန႕အကြဲပဲလို႕။ ပိုခ်စ္တဲ႕တေယာက္ေတြ႕ရင္ခ်က္ခ်င္း
ေၿပာ၊ ခ်က္ခ်င္းလမ္းခြဲေပးမယ္။ ေဖာက္ၿပန္ရင္ခြင္႕မလႊတ္ႏိုင္ဘူးလို႕။
အဲလိုႏွင္႕ သူႏွင္႕က်မ လက္ထပ္ၿဖစ္ခဲ႕ၾကတယ္။

သူကက်မကိုဘယ္ေလာက္ခ်စ္လဲဆိုတာ က်မသိပ္မသိခဲ႕ပါဘူး။ သူကခ်စ္တယ္လို႕သိပ္မ
ေၿပာတတ္လို႕ပါ။ လက္ထပ္ၿပီးေနာက္ႏွစ္ဦးတည္းဘ၀စရတဲ႕အခါ ႏွစ္ဖက္မိဘေတြႏွင္႕
အေ၀းမွာေနရတာမို႕ သူႏွင္႕က်မဟာ အလုပ္၊ စာ၊ ႏွစ္ေယာက္တကမ(ဘ)ဆိုတာလိုပဲ
သူ႕ကိုပိုနားလည္လာရပါတယ္။

က်မက အေလးပင္တခုခုသယ္ထားၿပီး(ဥပမာ အိတ္) အတူအၿပင္ထြက္တဲ႕အခါ ေမာလာ
လို႕ က်မမ်က္ႏွာႏြမ္းလာလွ်င္ သူက ဖတ္ခနဲ ယူလြယ္ေပးတတ္ပါတယ္။ ဟင္းစာေစ်း၀ယ္
ထြက္တဲ႕အခါႏို႕လိုေလးပင္တာေတြအကုန္သူသယ္တတ္ၿပီး ေပါ႕တာသယ္လာတဲ႕က်မက
ႏွုတ္ဆိတ္လာလွ်င္ သူကအိတ္အတင္းဆြဲယူတတ္ပါတယ္။ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြႏွင္႕
အတူစုဆုံၾကတဲ႕အခါ က်မကိုၾကည္႕ေနတတ္ၿပီး အလိုက္မသိတတ္တဲ႕က်မက မလုပ္တဲ႕
အလိုက္သိမွုေတြကို သူက သူငယ္ခ်င္းေတြကို အၿပန္လွန္လုပ္ေပးတတ္ပါတယ္။ သူ႕မိဘ
အိမ္ကို အလည္ၿပန္တိုင္း က်မမ်က္ႏွာကိုအရိပ္လိုၾကည္႕ေနတတ္ၿပီး က်မကၾကိဳက္တာ
မၾကိဳက္တာ အားလုံးကုိ သူကဘာသာၿပန္သလို ေနာက္ၿပီးေၿပာေပးေနတတ္တာမို႕ သူ႕
မိဘေမာင္ႏွမေတြႏွင္႕က်မရဲ႕အသားက်ရင္းႏွီးမွဳဟာလည္းၿမန္ဆန္ပါတယ္။ သူ႕ကိုခ်စ္သ
လို က်မကိုလည္းထပ္တူခ်စ္ေပးတဲ႕ မိသားစုၾကားမွာသိပ္ကိုခ်မ္းေၿမ႕ေပ်ာ္ရႊင္ပါတယ္။

စိတ္ဆတ္တဲ႕က်မရဲ႕အိမ္ေထာင္ေရးကိုအၿမဲစိတ္ပူတတ္တဲ႕ အေမကေတာ႕ သူ႕ကုိသိပ္
ခ်စ္ပါတယ္။တခုခုစကားမ်ားတဲ႕အခါ က်မအလြန္မဟုတ္လားလို႕အရင္ေမးတတ္ပါတယ္။
က်မကေတာ႕ စိတ္တုိလာလွ်င္ မုန္းတယ္လို႕ခပ္မာမာေၿပာတတ္ၿပီး၊ ေၿပသြားလွ်င္
ခ်စ္တယ္လို႕ ၿမန္ၿမန္ေၿပာင္းလဲသြားတတ္တုံးပါပဲ။

ဘ၀လမ္းခရီးတေလွ်ာက္မွာ အနိမ္႕အၿမင္႕အတက္အက်ေတြ၊ ေလာကဓံေတြအမ်ားၾကီး
ၿဖတ္သန္းၾကရဦးမွာပါပဲ။ သူ႕လက္ကို ခပ္တင္းတင္း ၿမဲၿမံစြာ က်စ္က်စ္ဆုပ္ရင္း ဆံေတြ
ၿဖဴ သြားေတြက်ိဳးတဲ႕အထိ ေဖးမ ေလွ်ာက္လွမ္းသြားခ်င္ပါတယ္။ က်မအေပၚခ်စ္ၿမတ္ႏိုး
ေပး၊ အလိုလိုက္ေပးတဲ႕သူ႕ကို ေက်းဇူးသိပ္တင္တာပဲ လို႕ တိတ္တိတ္ကေလးၾကိတ္ၾကိတ္
ေတြးရင္း၊ဆယ္႕ခါတခါဖြင္႕ေၿပာရင္း၊သူကဟိုဟာသည္ဟာေၿပာတဲ႕အခါတုိင္း၊သိပ္မေၿပာပဲ
စိတ္ကူးေပါက္ရာ တေယာက္တည္းထင္ရာစိုင္းတတ္တဲ႕က်မက နားၿငီးတယ္လို႕ ေၿပာရင္း
ရန္ၿဖစ္ရင္း၊ စိတ္ဆုိးၿပီး တဦးတည္းတံခါးပိတ္ေနရင္း၊ ခဏၾကာတာနဲ႕ ေဆာရီးေနာ္လို႕
ေၿပာရင္းၿပန္ေခၚရင္းေပါ႕ေလ။

ႏွစ္သစ္ႏွင္႕အတူ အားလုံးပဲက်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ

Posted in အတိုအစေလးမ်ား 20 comments